Groetjes uit Poesbekistan

‘Groetjes uit Poesbekistan’ is een speels en warm verhaal over verdriet en rouw en zoveel meer. Met een onvergetelijk grappige poes in de hoofdrol en illustraties van Seppe Van den Berghe.

Cat is een kattenkind. Ze houdt van alle katten, maar van één kat houdt ze het meest. Zijn naam is Poes. Zijn naam wàs Poes moet ze nu zeggen. Poes is dood. Nu Poes er niet meer is, krijgt Cat af en toe wel hemelpost.  Helemaal vanuit Poesbekistan. Van Poes! Zijn brieven lijken wel erg op die van mama. Ook van haar krijgt Cat af en toe hemelpost. Toch blijft Cat heel verdrietig. Tot op een dag het neefje van de buurvrouw voor haar deur staat …

 

Dit boek kreeg – ondanks het trieste thema – een feestelijke voorstelling: een echt kindertheater in de prachtige stadsschouwburg van Leuven. In samenwerking met dOFt, de acteurs van Jonna vzw en de grote steun van 30CC Leuven en Leuven Leest. Bekijk hier de trailer door Seppe Van den Berghe.

 

‘Groetjes uit Poesbekistan’ is er inmiddels ook als Daisyboek. Met mijn eigen stem, wat in mijn eigen oren vooral raar klinkt! Maar leuk was het wel in de opnamestudio van Luisterpuntbibliotheek.

 

En wat zijn we blij met de warme woorden die al over ons poezenboek zijn geschreven!

Op een ontroerende manier weten Crabeels en Van den Berghe in de kern te vatten wat rouwen betekent. Het is een langdurig proces, soms een stap vooruit soms drie achteruit waarbij hoop en verdriet nooit ver van elkaar verwijderd zijn. ” Katrien Maris op Mappalibri.

Van “Het snoezeligste, poezeligste boek van dit voorjaar is Groetjes uit Poesbekistan” tot “Wat een prrrachtig purrrrfect verhaal…” M.a.w. een hele fijne blogpost over ons poezenboek op Wonderland by Alice.

“De losse fragmenten uit het dagelijks leven van Cat, samen met de briefjes van Poes, zorgen voor een sfeervol en warm verhaal, waar de illustraties mooi bij aansluiten. Die zijn direct en toch dromerig, gevoelig realistisch en toch fantasievol. Ze vormen een mooi en aangrijpend samenspel met de tekst. Een warm boekje over afscheid nemen.” Mik Ghys op Pluizuit.